Αδιαμφισβήτητο γεγονός αποτελεί η διαπίστωση ότι η παραδοσιακή μουσική της Δωδεκανήσου είναι μοναδικό φαινόμενο μουσικού πλούτου και πλουραλισμού, πράγμα το οποίο μας υποχρεώνει να σταθούμε σε αυτό και να το υπογραμμίσουμε.
Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή όπου οι κοινωνίες οι οποίες σέβονται τον εαυτό τους και την ιστορία τους και διαθέτουν αν μήτι άλλο ιστορική μνήμη, οφείλουν να διαφυλλάτουν το λαΐκό τους πολιτισμό ως κόρη οφθαλμού.
Εκατοντάδες είναι οι ερευνητές οι οποίοι όργωσαν τα τελευταία 80 χρόνια τα Δωδεκάνησα προκειμένου να γνωρίσουν και να διαδώσουν τις μουσικές ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίζουν τα νησιά μας. Δεκάδες είναι κάθε χρόνο τα αφιερώματα ραδιοφωνικών-τηλεοπτικών σταθμών και εφημερίδων που έχουν ως θέμα τους τη μουσική της Δωδεκανήσου.
Πολλά από τα ξακουστά τραγούδια της χώρας μας προέρχονται από τα Δωδεκάνησα (Μπρατσέρα, Μες του Αιγαίου-Λέρου, Μηχανικός-Καλύμνου, Μελαχρινό-Κω ) και πάρα πολλά άλλα από τα νησιά. Τη στιγμή που συμβαίνουν όλα αυτά, οι νέοι βομβαρδίζονται από εκατοντάδες μουσικά «σκουπίδια» όπως λέγονται, τα οποία τείνουν σχεδόν να αποκλείσουν την παρουσία του γνήσιου Δωδεκανησιακού τραγουδιού από τα Μ.Μ.Ε.
Παράλληλα διάφορες δισκογραφικές εταιρείες, κάνοντας τα γνωστά διαφημιστικά «τρικς», καταφέρνουν να παραπλανούν μουσικά τις μάζες και να τις οδηγούν σε εύπεπτες και φθηνές παραγωγές της μιας βραδιάς, ενώ παράλληλα κάνουν ένα ακόμα μεγάλο κακό προσπαθώντας να πείσουν όλο τον κόσμο ότι η μουσική του Αιγαίου είναι μία, πράγμα το οποίο δεν ισχύει ούτε τώρα, ούτε ίσχυε ποτέ.
Γι’ αυτό έχουμε την υποχρέωση απέναντι στους νέους των νησιών μας, να θεσμοθετήσουμε ένα φεστιβάλ-συνέδριο το οποίο θα ασχολείται με τη διάσωση, διατήρηση και διάδοση της μουσικής της Δωδεκανήσου.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 που πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα, άνοιξαν με ένα τραγούδι από τη Λέρο, το γνωστό: Μες του Αιγαίου τα νησιά.
